Τα καινούργια μου...παλιά κάποιων άλλων!!!

Όταν η Ρένα μας προσκάλεσε να παρουσιάσουμε τα παλιά μας, αγαπημένα αντικείμενα έσκασα! 

Τι να δείξω εγώ που βρίσκομαι στην ξενιτιά και έχω τα παλιά μου φυλαγμένα στο σπίτι στην Ελλάδα, μόλις...2500 χλμ μακρυά;;; Σκέφτηκα...σκέφτηκα...και διαπίστωσα ότι είχα αποκτήσει χωρίς να το καταλάβω κάποια αντικείμενα που ήδη αγαπάω τρελά, πράγματα που μέχρι πρότινος ανήκαν σε κάποιους άλλους!

 Έτσι το ταξίδι μου άρχισε...

Στη γειτονική Αγγλία βρήκα και συμπλήρωσα το σετ τσαγιού που μου είχε αγοράσει η μαμά μου 30 χρόνια πριν!!!

 Ανακάλυψα πως υπάρχουν τεράστιες αποθήκες-μαγαζιά που πουλάνε κομμάτια από παλιά σερβίτσια, ελαφρά χρησιμοποιημένα ή καινούργια και αν είσαι τυχερός μπορείς να ολοκληρώσεις ένα σετ που το είχες μισό ή ελλιπές!

 Το έχω ακουμπήσει πάνω στο τραπεζομάντιλο που έπλεξε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου με περισσή αγάπη για την πρώτη της εγγονή πριν 33 χρόνια! Πάντα μου έλεγε ότι το μετάνιωσε που το έπλεξε σε μπεζ χρώμα αλλά εμένα μου άρεσε ακριβώς γι'αυτό το λόγο, γιατί μου έκανε πολύ αρχοντικό και ζεστό!!!

Στις όχθες του Σηκουάνα υπάρχουν κιόσκια - les bouquinistes - που πουλάνε παλιά βιβλία και περιοδικά.

 Εκεί αγόρασα ένα περιοδικό του 1925!!! 

Το περιεχόμενό του έχει να κάνει με το εργόχειρο και τη διακόσμηση του σπιτιού!

Η μόδα της εποχής πρόσταζε ράνερ για τα τραπέζια!!!

 Μετάνιωσα που δεν αγόρασα και μερικά ακόμα, μια και η τιμή τους ήταν πολύ χαμηλή(φαντάζομαι επειδή δεν ενδιαφέρονται και πολλοί για τέτοιου είδους περιοδικά...)!

Το σπιρτόκουτο που βλέπετε το αγόρασα από μια braderie(υπαίθρια αγορά) για μόλις 2 ευρώ! 

Μου φάνηκε φοβερό που βρήκα στο κέντρο των Βρυξελλών ένα ελληνικό σπιρτόκουτο του 1971!!!

Μέσα στο κουτί υπάρχουν ακόμα σπίρτα και είναι γραμμένη η ημερομηνία πώλησής του!

Ποιος ήταν αυτός που πριν 40+ χρόνια πούλησε ένα σπιρτόκουτο και για πόσα άραγε χρήματα;;;

 Προφανώς δε θα μάθω ποτέ!

Κάθε αντικείμενο και μια ιστορία!

Κάθε ιστορία και κάποιος άνθρωπος!

Ευχαριστώ Ρένα για τα ταξίδια στο χώρο και στο χρόνο! 

Σπουδαίες ιστορίες ήρθαν στο φως χάρη στην πρόσκλησή σου, ιστορίες που αποδεικνύουν ότι τ' αντικείμενα έχουν την αξία που τους δίνουν οι ιδιοκτήτες τους και ο τρόπος που τα συντηρούν!!!

ΥΓ: Όχι άλλο...χιόνι!!!!!!!!!! Δεν το αντέχω!!!!!!!!!!!!!!! Τέλειωσε ο Μάρτης και εδώ ακόμα ασπρίζει ο τόπος!!!!!!!!!
Μην τυχόν όμως και με περιμένετε με καύσωνες το καλοκαίρι όπως πέρσι!!!!!!!!!!!Ούτε την πολύ ζέστη αντέχω!!!!!!!!!
Προς το παρόν..."κάνει κρύο και χιονιά, θέλω τζάκι και γωνιά"!!!!

Το χθες...σήμερα!!!

Αγαπημένα παλιά αντικείμενα προς έκθεση στο πλατύ κοινό!!!

Αυτό μας ζητάει η Ρένα να παρουσιάσουμε, ομορφαίνοντας ακόμα μια φορά τα μπλογκόσπιτά μας και μαθαίνοντας από πρώτο χέρι ότι τ'αντικείμενα δεν είναι άψυχα! Έχουν την ιστορία που τους χάρισε ο ιδιοκτήτης τους!!!

Πατήστε την εικόνα και ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι σε παλιούς καιρούς....

Ερώτηση δεύτερη...και τελευταία!

Τι έγινε σαν σήμερα πριν 19 χρόνια;;;

Οι απαντήσεις και τα...κεράσματα αύριο!!!

Ερώτηση πρώτη...

Τι έγινε σαν σήμερα πριν 44 έτη;;;

Περιμένω τις απαντήσεις σας...!

Επίκαιρο όσο ποτέ...!

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Συνεχίζεται ο διαγωνισμός ποίησης ΕΔΩ!
Περιμένω κι άλλες συμμετοχές!

Πρόσκληση - Πρόκληση!

Συνεχίζεται ο διαγωνισμός ποίησης!!!


Ποιό είναι το αγαπημένο σας ποίημα;
Ποιό είναι αυτό που καθρεφτίζει τις σκέψεις σας;

Σας περιμένω ΕΔΩ μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου!

Διαγωνισμός ποίησης!

Ναι...ναι...Καλά διαβάσατε!!!
Προκηρύσσω διαγωνισμό ποίησης από αυτή τη στιγμή και μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου!
Μπορείτε να συμμετέχετε μ'ένα δικό σας ποίημα ή ένα αγαπημένο σας ποίημα αρκεί να αναφέρετε τον τίτλο και το δημιουργό. Ένας στίχος που σας αντιπροσωπεύει είναι αρκετός! Εγώ θα φροντίσω το ποίημά σας να αναρτηθεί κάτω από το δικό μου που θα κάνει την αρχή!
Το θέμα είναι ελεύθερο!
Ο νικητής θα προκύψει ύστερα από κλήρωση.

Σημ.: Αφήστε το ποίημά σας σε σχόλιο ώστε να το αναρτήσω αμέσως μετά...
Από εμένα:

Ανθισμένη αμυγδαλιά.

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
με τα χεράκια της
κι εγέμισ' από άνθη η πλάτη
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της...

Γεώργιος Δροσίνης

1)Από τη Lefkothea:

Πόσο πολύ σ'αγάπησα

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά...

Κατίνα Παίζη

2)Από τη Δήμητρα:

Η καρδιά της Μάνας

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
- Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιος, την μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
- Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!

Άγγελος Βλάχος

3)Aπό τη Διονυσία:

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

(μερικοί στίχοι από το σχεδίασμα Β δουλεμένο από το 1833-1844)

2:Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.
Παλικαρά και μορφονιέ, γειά σου, Καλέ, χαρά σου!
12: Στου τέκνου σύρριζα το νου, Θεού της μάνας μάτι.Λόγο, έργο, νόημα....Από το πρώτο μίλημα στον αγγελοκρουμό του.
13: Μνήσθητι, Κύριε-είναι κοντά. Μνήσθητι, Κύριε-εφάνη! Έπαψαν τα φιλιά στη γη......Στα στήθια και στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια. Μια χούφτα χώμα να κρατώ και να σωθώ μ' εκείνο.
36: Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου.
51:Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος.

Διονύσιος Σολωμός

4)Από την Penelope:

Τα δένδρα

...Γι' αυτό του θλίβετ' η καρδιά
την δίψα τους σαν βλέπει:
είναι δικά του τα παιδιά,
να τα ποτίση πρέπει!...

Γεώργιος Βιζυηνός

5)Από την Ξανθή:

ΠΟΥΣΙ

Επεσε το πούσι αποβραδίς
-- το καραβοφάναρο χαμένο --
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μές στην τιμονιέρα να με δείς.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυό του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ηρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Καββαδίας

6)Από τη Βιολέτα:

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

7)Από τη γιαγιά Αντιγόνη:

ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα
στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης
και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι
κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.

ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

8)Από τη Ρούλα Σμαραγδένια:

ΑΤΙΤΛΟ

Για πολιτείες αγνωστες ξεκίνησε να πάει.
Παιζογελούσε η Ανοιξη μες την καρδιά του Μάη.
Την θαλασσόπρτα ανοίγει να κινήσει,
της φαντασίας το ταξίδι ν αρχινησει.
Χιλια χαμόγελα τριγύρω σκορπισμένα,
γλάροι πετούν με τα φτερά τους ανοιγμένα.
Για χώρες όμορφες ξεκίνησε στ αλήθεια,
που μοιάζαν όμως σαν της γιαγιάς μας τα παραμύθια......

Ρούλα Σμαραγδένια

9)Από τον Λάμπρο Πορφύρα:

LACRIMAE RERUM

'Αμοιρη! Το σπιτάκι μας εστοίχειωσεν
από την ομορφιά σου τη θλιμένη
στους τοίχους, στον καθρέφτη, στα εικονίσματα,
από την ομορφιά σου κάτι μένει.

Κάτι σα μόσκου μυρωδιά κι απλώνεται
και το φτωχό σπιτάκι πλημμυρίζει,
κάτι σα φάντασμα θολό κι ανέγγιχτο,
κι όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει.

'Εξω βαρύ μονότονο ψιχάλισμα
δέρνει τη στέγη μας και τότε αντάμα
τα πράγματα, που αγιάσανε τα χέρια σου,
αρχίζουν ένα κλάμα...κι ένα κλάμα...

Κι απ' τη γωνιά, ο καλός της Λήθης σύντροφος,
τ'αγαπημένο μας παλιό ρολόι
τραγουδιστής του χρόνου, κι αυτός κλαίοντας,
ρυθμίζει αργά φριχτά το μοιρολόι.

Δημήτριος Σύψωμος, 1879-1932

10)Από την Ξένια:

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τ.Λειβαδίτης